ekspertax

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
powrót Podatki dochodowe Opłaty za lepszą ekspozycję towarów. Koszt?

czwartek, 18 sierpnia 2011 01:26

Opłaty za lepszą ekspozycję towarów. Koszt?

Opublikowane przez:  Zespół Ekspertax

Czy opłaty ponoszone na rzecz kontrahentów za eksponowanie w specjalny sposób towarów stanowią koszty uzyskania przychodów? Dodatkowe czynności polegające na podejmowaniu działań promocyjnych, jak dodatkowa ekspozycja przekładają się na wzrost sprzedaży u producenta.

Jednakże należy mieć na uwadze, że pobieranie innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży jest czynem nieuczciwej konkurencji z zakresu utrudniania dostępu do rynku.

W interpretacji indywidualnej z dnia 8 marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu potwierdził, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 66 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków oraz wartości przekazanych rzeczy, praw lub wykonanych usług, wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.

Za czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy można uznać np. obowiązek ponoszenia dodatkowych opłat na rzecz odbiorców towarów spółki, które to opłaty są ponoszone z tytułu świadczenia przez odbiorcę usług promocyjnych związanych z odpowiednią ekspozycją produktów nabytych od producenta w halach sklepowych odbiorcy.

Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przewiduje, że czynem nieuczciwej konkurencji jest utrudnianie innym przedsiębiorcom dostępu do rynku, w szczególności przez pobieranie innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży, a umowa naruszająca postanowienia tej ustawy dotknięta jest nieważnością rozstrzygnąć należy czy pobieranie wskazanych powyżej dodatkowych opłat mogłoby być uznane za czyn nieuczciwej konkurencji i powodować niemożność zaliczenia przez podatnika poniesionych opłat do kosztów uzyskania przychodu.

 

Aby działania przedsiębiorcy mogły zostać uznane za działania będące czynem nieuczciwej konkurencji ustalić należy, czy czyn ten wypełnia przesłanki wskazane w przepisie szczególnym, typizującym określone zachowanie jako czyn nieuczciwej konkurencji (w tym przypadku - art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji), a także czyn taki powinien wypełniać znamiona klauzuli generalnej zawartej w art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, tj. być działaniem sprzecznym z prawem lub dobrymi obyczajami, które to działanie zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta.

Przedmiotem art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest czyn nieuczciwej konkurencji, polegający na utrudnianiu dostępu do rynku. Przepis ten szczególną uwagę poświęca relacjom pomiędzy przedsiębiorstwami a wielkopowierzchniowymi obiektami handlowymi, przedsiębiorstwami sieciowymi i innymi o znaczącym potencjale ekonomicznym. Czynem nieuczciwej konkurencji z zakresu utrudniania dostępu do rynku jest pobieranie innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży (ust. 1 pkt 4), co należy rozumieć w ten sposób, że odbiorca towaru, który uzależni przyjęcie towaru i wystawienie tego towaru do sprzedaży w swoich sklepach, od poniesienia innych dodatkowych opłat, tj. „opłaty półkowe”, „bonus od obrotów”, czy partycypacji w kosztach wydawania darmowych gazetek reklamowych dopuszcza się czynów nieuczciwej konkurencji.

 W sytuacji natomiast gdy podatnik na podstawie umów handlowych zawartych z kontrahentami (sieci super i hipermarketów) sprzedaje im swoje wyroby, które są następnie sprzedawane w sklepach należących do sieci, podatnik planuje zawarcie odrębnych umów z sieciami, których przedmiotem ma być nadzwyczajna ekspozycja już sprzedanych kontrahentom wyrobów w halach sklepowych na tzw. miejscach czołowych, wyspach, specjalnych regałach (w załączeniu materiał poglądowy, charakteryzujący sposoby eksponowania tychże wyrobów).

Zatem od przypadku nieuczciwej konkurencji odróżnić należy sytuację, w której towar został już przyjęty do sprzedaży a strony związane umową zawierają kolejną umowę, której celem jest możliwość zajęcia atrakcyjnej powierzchni handlowej i możliwość korzystnego wyeksponowania towaru na terenie hali sklepowej.

Wprawdzie kontrahent podatnika podejmuje działania dotyczące własnego już towaru, ale działa także w interesie sprzedawcy: jeżeli sieć osiągnie wyższy obrót wyrobami podatnika, podatnik dostarczać będzie sieci coraz większych ilości produkowanego przez siebie towaru, co ma bezpośrednie przełożenie na osiąganie przez niego przychodów.

Skorzystanie z proponowanych sposobów ekspozycji towarów wiązać się będzie z koniecznością poniesienia dodatkowych opłat za dodatkowe usługi promocyjne, tj. za umieszczanie wyrobów spółki na eksponowanym miejscu regału, umieszczenie towaru na wyspie lub w ciągu komunikacyjnym. Wysokość i zasady opłat będą ustalane w odrębnych umowach, zawartych pomiędzy spółką, a jej odbiorcami (sieciami).

Zatem opłaty ponoszone przez podatnika na rzecz kontrahentów za eksponowanie w specjalny sposób nabytych od podatnika towarów mogą stanowić koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności, nie ma do nich zastosowania wyłączenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 66 ww. ustawy.

W obecnych realiach rynkowych koncentrowanie się przez producentów, jedynie na sprzedaży do bezpośrednich odbiorców jest niewystarczające, gdyż nie zapewnia zakładanego przez przedsiębiorcę celu, tj. maksymalnego nasycenia rynku jego wyrobami. Dalsza odsprzedaż wyrobów jest więc niezmiernie istotna i nie można założyć, że wyrób już sprzedany (do pierwszego ogniwa w łańcuchu) kończy proces starań producenta o jego dalszą sprzedaż.

Działania polegające na dalszym „przepychaniu” wyrobów przez kanały dystrybucyjne jest z punktu widzenia producenta tak samo ważne jak „pierwotna” sprzedaż do kontrahenta. Dodatkowe czynności zmierzające do tego celu polegające na podejmowaniu działań promocyjnych, jak dodatkowa ekspozycja przekładają się na wzrost sprzedaży u producenta, i właśnie w ramach tych działań nawiązywana jest dodatkowa umowa z kontrahentem dotycząca dodatkowych, nadzwyczajnych ekspozycji w miejscach szczególnie widocznych i najczęściej odwiedzanych przez konsumentów.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że większe szansę na sprzedaż mają towary ułożone na półkach eksponowanych, na czołach regałów, na wyspach ustawionych w „ciągach” komunikacyjnych niż towary ułożone na np. najwyższych półkach w rogach sal. Wydatki poniesione na dodatkową, nadzwyczajną ekspozycję są niewątpliwie związane z uzyskanymi przychodami. Z uwagi na brak możliwości powiązania wydatku z konkretnym przychodem wydatek taki będzie stanowił koszt pośredni potrącalny w momencie poniesienia.

W związku z tym, zapłata na rzecz odbiorcy towaru wynagrodzenia za realizację dodatkowej umowy łączącej strony nie będzie stanowiła wydatków wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Wydatek ten będzie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a także zostanie poniesiony w celu osiągnięcia przychodu podatkowego lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i jako taki będzie mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu. Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy (ITPB3/423W-26/08/MT z dnia 21 kwietnia 2008 r.).

Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.

Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne, aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody. Aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku.

Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednie związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Z przepisu art. 15 ust. 1 ustawy wynika zatem, iż by wydatki poczynione przez podatnika można uznać za koszt uzyskania przychodu, muszą być poniesione w sposób celowy. Podatnik więc podejmując decyzję o dokonaniu wydatku, musi być przeświadczony o racjonalności, z punktu widzenia prowadzonej przez niego działalności, wydatkowania środków finansowych.

Jednocześnie dodaje się, że obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy.

Reasumując organ podatkowy uznał, że opłaty ponoszone przez podatnika na rzecz kontrahentów za eksponowanie w specjalny sposób nabytych od niego towarów stanowią koszty uzyskania przychodów - stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

powrót Podatki dochodowe Opłaty za lepszą ekspozycję towarów. Koszt?

Szukaj:


Porady podatkowe

Reklama

Twoje podatki
- nasze rozwiązania!
_______________________________________________________

Reklama

_______________________________________________________