ekspertax

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
powrót VAT Usługi zastawu. Opodatkowanie usług przechowywania i sprzedaży

poniedziałek, 05 grudnia 2011 19:59

Usługi zastawu. Opodatkowanie usług przechowywania i sprzedaży

Opublikowane przez:  Zespół Ekspertax

Sprawdź, jaki jest zakres zwolnienia od podatku VAT usług polegających na przechowywaniu zastawu oraz sposób opodatkowania sprzedaży zastawionych rzeczy.

W interpretacji indywidualnej z dnia 24 czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wypowiedział się na temat zakresu zwolnienia od podatku VAT usług polegających na przechowywaniu zastawu oraz sposób opodatkowania sprzedaży zastawionych rzeczy.

 

Organ podatkowy udzielił odpowiedzi na pytanie czy świadczenie usług przechowywania rzeczy stanowiących zastaw zabezpieczający zwrot udzielonej pożyczki korzysta ze zwolnienia od podatku VAT oraz czy w przypadku sprzedaży przejętych rzeczy (zastawów) stanowiących towary używane, takich jak sprzęt radiowy, telewizyjny, komputerowy, telekomunikacyjny, gospodarstwa domowego oraz wyroby jubilerskie - złote i srebrne pierścionki, obrączki, łańcuszki, kolczyki, itp. ma zastosowanie szczególna procedura w zakresie dostawy towarów używanych, polegająca na opodatkowaniu marży stanowiącej różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca, a kwotą nabycia pomniejszoną o kwotę podatku.

W myśl znowelizowanego art. 43 ust. 1 punkt 38 ustawy o VAT, wszelkie usługi udzielania pożyczek pieniężnych, w tym pożyczki lombardowe, korzystają ze zwolnienia od podatku VAT. Jednocześnie ustawodawca w ust. 13 tego art. zwolnił od podatku także świadczenie usług stanowiących element usługi wymienionej w ustępie 1 pkt 7 i 37-41, będących odrębną całością oraz niezbędnych do świadczenia usługi zwolnionej. Świadczona przez podatnika usługa przechowywania przyjętych zastawów stanowiących zabezpieczenie udzielonej pożyczki wypełnia całkowicie przepis ust. 13 i tym samym, podlega zwolnieniu od podatku od towarów i usług.

W myśl artykułu 120 ustęp 4 ustawy o VAT, w przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych nabytych uprzednio przez tego podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w celu odsprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem VAT jest marża, stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia pomniejszoną o kwotę podatku.

Oczywiście ma to miejsce w przypadku dostawy towarów używanych nabytych przez podatnika od dostawców określonych w art. 120 ust. 10 ww. ustawy, a dotyczy m.in.: sprzętu radiowego, telewizyjnego, komputerowego, telekomunikacyjnego, gospodarstwa domowego oraz wyrobów jubilerskich - złotych i srebrnych pierścionków, obrączek, łańcuszków, kolczyków itp., które nie są metalami szlachetnymi w stanie surowym, półproduktu lub w postaci proszku oraz odpadami lub złomem metali szlachetnych (zdefiniowanymi w art. 120 ust. 1 pkt 4).

Organ podatkowy stwierdził, że powyższe regulacje stanowią implementację do krajowego porządku prawnego zapisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE L Nr 347). Zgodnie bowiem z art. 135 ust. 1 pkt b tej Dyrektywy, państwa członkowskie zwalniają udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę.

W tym kontekście wskazać należy - co wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej - że zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie VAT nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności zwolnione od VAT zgodnie z Dyrektywą VAT stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a ich ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13 szóstej dyrektywy powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika" (wyrok TSUE z dnia 19 listopada 2009 r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed BV).

Jak wynika z przytoczonych przepisów w wyłączeniach ze zwolnienia nie wymieniono działalności lombardów, tak jak to miało miejsce w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. Zatem od 1 stycznia 2011 r. usługi udzielania pożyczek pieniężnych świadczone przez lombardy zwolnione są od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.

Ze zwolnienia korzystają również usługi pomocnicze stanowiące element usługi lombardowej, które same stanowią odrębną całość, pod warunkiem, że takie usługi są niezbędne do świadczenia usługi udzielenia pożyczki.
Obecnie w polskim systemie prawnym brak przepisów szczególnych regulujących funkcjonowanie zakładów zastawniczych, czyli lombardów.

Jednak należy wskazać, że jednym z dwu podstawowych elementów umowy lombardowej jest pożyczka. Dochodzi bowiem do przeniesienia na pożyczkobiorcę własności określonej ilości pieniędzy oraz zobowiązania się pożyczkobiorcy do zwrotu tej samej ilości pieniędzy wraz z odsetkami. Zatem w umowach tych zawarte są przedmiotowo istotne składniki umowy pożyczki, przewidziane w art. 720 §1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

Drugim elementem jest upoważnienie pożyczkodawcy do sprzedaży rzeczy ruchomych wydanych mu jako zabezpieczenie i zaspokojenie się z uzyskanej ceny. Zabezpieczeniem, które w praktyce lombardów występuje najczęściej, jest umowa powiernicza, tzw. przewłaszczenie na zabezpieczenie, które występuje w kilku wariantach.

Przewłaszczenie zawsze jednak polega na przeniesieniu własności rzeczy na wierzyciela, który - w razie spłacenia pożyczki przez dłużnika - jest zobowiązany do powrotnego przeniesienia nań własności. W braku spłaty, wierzyciel (t.j. właściciel lombardu) może rzecz sprzedać i zaspokoić się z ceny, albo zamiast zapłaty zachować rzecz dla siebie. Tego rodzaju zabezpieczenie, choć nie regulowane w przepisach funkcjonuje w praktyce, i - przynajmniej w odniesieniu do rzeczy ruchomych - jest akceptowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz doktrynę (por. uchwałę Izby Cywilnej SN z 10 maja 1948 r., orzeczenie SN z 19 listopada 1992 r.).

Innego rodzaju zabezpieczenie przyjmowane przez lombardy, to upoważnienie prowadzącego lombard przez pożyczkobiorcę do sprzedaży rzeczy pozostawionej w lombardzie i zaspokojenie się z ceny. Ten sposób zabezpieczenia opiera się albo na konstrukcji pełnomocnictwa, gdy pożyczkodawca działa w imieniu i na rzecz pożyczkobiorcy, albo na konstrukcji umowy komisu, gdy pożyczkodawca działa w imieniu własnym, ale na rachunek pożyczkobiorcy.

Z powyższego wynika, że jednym z istotniejszych elementów umowy lombardowej jest fizyczne przekazanie przedmiotu zastawu udzielającemu pożyczki, jako faktycznej realizacji zabezpieczenia zobowiązania nałożonego na pożyczkobiorcę.

Podatnik udzielając pożyczek pod zastaw, świadczy równocześnie usługi polegające na przechowywaniu rzeczy stanowiących zastaw. Z tego tytułu pobierana jest opłata. Na podstawie art. 43 ust. 13 ustawy o VAT zwolniona jest od podatku, czynność - usługa przechowania rzeczy - za którą pobierana jest opłata, w takim zakresie w jakim usługa ta jest właściwa i niezbędna do wykonania usługi zasadniczej, t.j. usługi udzielenia pożyczki.

W odniesieniu natomiast do kwestii opodatkowania dostawy zastawionych towarów wskazać należy, iż zasady opodatkowania na zasadzie marży, zostały uregulowane w przepisach Rozdziału 4 ustawy o VAT, "Szczególne procedury w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków".

Stosownie do art. 120 ust. 4 i 5 ww. ustawy, w przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.

Przepisy te dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od:

  1. osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15 (podatnik VAT), lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;
  2. podatników, o których mowa w art. 15 (podatnik VAT), jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113 (tj. zwolnione od podatku);
  3. podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5 (tj. marża);
  4. podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113 (tj. zwolnione od podatku);
  5. podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach (tj. marża).

Definicja towarów używanych, dla potrzeb szczególnej procedury, została zawarta w art. 120 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Zgodnie z nim, przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112), (PKWiU 24.41.10.0, 24.41.20.0, ex 24.41.30.0, ex 32.12.11.0, ex 32.12.12.0 i 38.11.58.0).

W przypadku sprzedaży nieodebranego zastawu, nabytego (przewłaszczonego) przez podatnika od ww. podmiotów, ma on prawo stosować opodatkowanie marży pod warunkiem, iż towary stanowiące ten zastaw spełniają definicję towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków.

Podkreślić należy, iż opodatkowanie według wyżej opisanych zasad nie może mieć zastosowania w przypadku niektórych towarów, takich jak metale szlachetne lub kamienie szlachetne oznaczone symbolami CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112, PKWiU 24.41.10.0, 24.41.20.0, ex 24.41.30.0, ex 32.12.11.0, ex 32.12.12.0 i 38.11.58.0.

W przypadku gdy podatnik sprzedaje używane towary: tj. sprzęt radiowy, telewizyjny, komputerowy, telekomunikacyjny, gospodarstwa domowego oraz wyroby jubilerskie, które nie są metalami szlachetnymi lub kamieniami szlachetnymi sklasyfikowanymi pod symbolem CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112, PKWiU 24.41.10.0, 24.41.20.0, ex 24.41.30.0, ex 32.12.11.0, ex 32.12.12.0 i 38.11.58.0, oraz które zostały nabyte od ww. podmiotów może stosować opodatkowanie na zasadzie marży.

Powyższa procedura nie będzie miała zastosowania odpowiednio do sprzedaży nieodebranego zastawu, którego przedmiot stanowi złom złota.

Należy bowiem zauważyć, iż zgodnie z notami wyjaśniającymi do kodu CN 7112 - Odpady i złom metali szlachetnych lub metali platerowanych metalami szlachetnymi; pozostałe odpady zawierające metale szlachetne lub związki metali szlachetnych, w rodzaju stosowanych zasadniczo do odzyskiwania metali szlachetnych - pozycja ta obejmuje w szczególności: złom zużytych lub zepsutych wyrobów (zastaw stołowych, wyrobów jubilerskich ze złota lub srebra, katalizatorów w postaci gazy tkanej itd.) nienadających się już do pierwotnego zastosowania; nie rozciąga się jednak na wyroby, które po naprawie lub renowacji lub bez naprawy lub renowacji, mogą zostać ponownie wykorzystane do poprzedniego celu lub, które można przekształcić do innego zastosowania bez poddania procesowi odzyskiwania metali szlachetnych.

powrót VAT Usługi zastawu. Opodatkowanie usług przechowywania i sprzedaży

Szukaj:


Porady podatkowe

Reklama

Twoje podatki
- nasze rozwiązania!
_______________________________________________________

Reklama

_______________________________________________________