ekspertax

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
powrót Podatki dochodowe Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków na reklamę w internecie

czwartek, 15 marca 2012 10:16

Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków na reklamę w internecie

Opublikowane przez:  Zespół Ekspertax

Zagraniczni kontrahenci często wystawiają dowody księgowe, m.in. faktury i rachunki, które nie odpowiadają polskim przepisom podatkowym i rachunkowym, jednak są zgodne z przepisami obcych państw. Na przykład na fakturze brakuje danych nabywcy towaru lub usługi. Sprawdź, jakie uchybienia formalne dowodów poniesienia wydatków nie stoją na przeszkodzie w zaliczeniu określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

W niniejszej sprawie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prowadziła działalność w zakresie usług reklamowych na zlecenie swoich klientów. Reklama była prowadzona za pośrednictwem portali internetowych. Jednym z takich portali, na którym spółka prowadziła kampanie reklamowe na rzecz swoich klientów był portal społecznościowy, prowadzony przez właścicieli z USA. Amerykańska jednostka, prowadząca portal, na udokumentowanie zawartych transakcji wystawiała dokument w języku polskim, na którym podane były następujące dane:

  • oznaczenie – "faktura",
  • numer faktury,
  • data wystawienia faktury,
  • data wykonania usługi,
  • opis – "płatność za usługi reklamy", wraz z dokładnym wskazaniem tytułu reklamy, a także
  • kwotę do zapłaty wyrażoną w walucie USD.

Na powyższej fakturze podane były także nazwa i adres wystawcy faktury (firmy amerykańskiej), nie było natomiast podanych danych odbiorcy faktury. Zgodnie z wyjaśnieniem firmy amerykańskiej, taka faktura, bez podanych danych odbiorcy, jest zgodna z prawem amerykańskim, właściciel portalu nie wystawiał więc faktur uzupełnionych o pełne dane odbiorcy.

Po otrzymaniu ww. dokumentów, spółka uzupełniała na odwrocie faktury dane odbiorcy faktury, dokonywała także przeliczenia na walutę polską, faktura była ponadto zatwierdzona pod kątem formalnym i rachunkowym i podpisana przez osobę uprawnioną. Płatności za wyżej wymienione faktury dokonywała bezpośrednio spółkę za pośrednictwem karty kredytowej, z rachunku bankowego spółki.

Powyższe wydatki za usługi reklamowe zdaniem spółki stanowiły zawsze koszty bezpośrednie spółki, które można było w bezpośredni sposób powiązać z określonymi przychodami. Spółka posiadała dowody potwierdzające istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy powyższymi kosztami a konkretnymi przychodami spółki.

Czy zatem spółce przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatków ponoszonych przez spółkę i udokumentowanych fakturami uzyskanymi za reklamę na portalu społecznościowym, opisanymi powyżej?

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.: Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, na mocy którego podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Podstawą zapisów w księgach rachunkowych - w myśl art. 20 ust. 2 i 3 ustawy o rachunkowości - są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane "dowodami źródłowymi" (zgodnie z art. 20 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, t. j.: Dz.U. z 2002 r. nr 76, poz. 694 ze zm.).

Księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco (art. 24 ust. 1 ustawy o rachunkowości), a transakcje udokumentowane rzetelnymi dowodami księgowymi (art. 22 tej ustawy). Podstawą zapisów w księgach rachunkowych, zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o rachunkowości, są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej "dowodami źródłowymi":

  1. zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów,
  2. zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom,
  3. wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.

Zgodnie z przepisem art. 20 ust. 4 ww. ustawy, w przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania zewnętrznych obcych dowodów źródłowych, kierownik jednostki może zezwolić na udokumentowanie operacji gospodarczej za pomocą księgowych dowodów zastępczych, sporządzonych przez osoby dokonujące tych operacji. Nie może to jednak dotyczyć operacji gospodarczych, których przedmiotem są zakupy opodatkowane podatkiem VAT oraz skup metali nieżelaznych od ludności.

Dowód księgowy powinien zawierać co najmniej (21 ust. 1 ustawy o rachunkowości):

  1. określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego,
  2. określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej,
  3. opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych,
  4. datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także datę sporządzenia dowodu,
  5. podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów,
  6. stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.

Można zaniechać zamieszczania na dowodzie wymaganych danych (art. 21 ust. 1a ustawy o rachunkowości), a więc między innymi podpisu wystawcy dowodu, jeżeli wynikają one z techniki dokumentowania zapisów księgowych. Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych, będzie również stosownym dokumentem do celów podatkowych.

Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (stosownie do art. 180 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, t. j.: Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), Dowodami w postępowaniu podatkowym, mogą być w szczególności:

  • księgi podatkowe,
  • deklaracje złożone przez stronę,
  • zeznania świadków,
  • opinie biegłych,
  • materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin,
  • informacje podatkowe oraz
  • inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniami, oraz
  • materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności" wskazuje, iż katalog dowodów jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego postępowania kontrolnego lub podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego.

Faktura uzyskana za reklamę na portalu społecznościowym, jako zewnętrzny dowód obcy otrzymany od kontrahenta, po uzupełnieniu przez spółkę na odwrocie danych odbiorcy, spełniała wszystkie warunki określone przepisem art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości, mogła więc być zakwalifikowana, jako dowód księgowy będący podstawą do ujęcia go w kosztach uzyskania przychodów.

Na potwierdzenie słuszności można przywołać interpretacje i orzeczenia sądowe w podobnych sprawach:

· Wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2004 r. (III SA 3041/02), w którym Sąd stwierdził że: "Wydatki faktycznie poczynione, a jedynie wadliwie, czy też w sposób niepełny udokumentowane, nie mogą być tylko z tego powodu w całości pominięte przy określaniu podstawy opodatkowania, jeżeli mogą być one udowodnione innym środkami dowodowymi zasługującymi na wiarę, chyba że przepis prawa podatkowego przewiduje określony sposób dokumentowania wydatków".

· Wyrok NSA z dnia 1 lutego 2000 r. (I SA/Po 135/99), w którym skład orzekający potwierdził, że: "Wystawienie wadliwego dowodu księgowego nie niweczy samego faktu poniesienia wydatku, jeżeli służy osiągnięciu przychodów, a podatnik wykazuje innymi dowodami zaistnienie zdarzenia gospodarczego uzasadniającego ten wydatek".

· Wyrok NSA z dnia 27 stycznia 1998 r. (SA/Łd 1056/97). Sąd orzekł, że: "Dokumenty potwierdzające dokonanie konkretnych transakcji, nie spełniające wszystkich wymagań określonych w art. 21 ustawy o rachunkowości, mogą być uznane za dowody świadczące o poniesionych kosztach, jednakże może to dotyczyć tylko niewielkich uchybień formalnych, np. braku niektórych elementów, które mogą być uzupełnione, a fakt dokonania danej transakcji może być potwierdzony u kontrahenta".

· Wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2001 r. (III SA 68/00), Sąd orzekł w tym wypadku, że: "Nie można podzielić stanowiska organów, że podatnik, który wprawdzie poniósł faktycznie koszty, lecz nie posiada dowodów potwierdzających ich poniesienie, nie będzie miał prawa zaliczyć tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Należy przy tym zwrócić uwagę, że przepisy ustawy w zakresie kosztów uzyskania przychodów nie określają zasad, w myśl których powinno być udokumentowane poniesienie kosztów".

· Pismo Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2005 r. (ZD/406-78/CIT/05). Organ podatkowy uznał, że: "Spółka informuje, iż na posiadanym przez nią paragonie zostanie opisany (przez uprawnioną osobę) charakter wydatków, ich przeznaczenie, potwierdzone zostanie także sprawdzenie pod kątem formalnym i rachunkowym oraz przeliczenie waluty obcej na krajową. W tej sytuacji, tak uzupełniony paragon stanowić może podstawę kwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Zaznaczyć należy, iż paragon dodatkowo opisany przez spółkę winien znaleźć potwierdzenie w pozostałym posiadanym materiale dowodowym, na przykład dokumentującym podróże służbowe, ich cel i związek z funkcjonowaniem podmiotu".

· Pismo Urzędu Skarbowego Poznań-Jeżyce z dnia 24 stycznia 2006 r. (TD/423-17/05), w którym organ podatkowy przyznał, że: "Odnosząc się do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, należy stwierdzić, iż dowód wystawiony za wykonanie usługi transportowej (przewóz osób), po uzupełnieniu o brakujące dane zawarte w art. 21 ustawy o rachunkowości, stanowić może podstawę kwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodu w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 15 ust. 1), pod warunkiem zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego z uzyskanym przychodem. Ponadto wydatek ten winien znaleźć potwierdzenie w pozostałym posiadanym materiale dowodowym, na przykład dokumentującym podróże służbowe, ich cel i związek z funkcjonowaniem podmiotu".

Takie stanowisko potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 10 września 2010 r.

powrót Podatki dochodowe Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków na reklamę w internecie

Szukaj:


Porady podatkowe

Reklama

Twoje podatki
- nasze rozwiązania!
_______________________________________________________

Reklama

_______________________________________________________