ekspertax

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
powrót VAT Usługi zawiadamiania o zaległościach ratalnych nie są zwolnione z VAT

czwartek, 29 marca 2012 13:08

Usługi zawiadamiania o zaległościach ratalnych nie są zwolnione z VAT

Opublikowane przez:  Zespół Ekspertax

Usługi polegające na informowaniu osobistym, telefonicznym, listownym pożyczkobiorców o wysokości zaległej raty pożyczki oraz ilości dni opóźnienia w spłacie raty, świadczone na rzecz instytucji finansowej nie korzystają ze zwolnienia od podatku VAT. Tak orzekł w wyroku z dnia 27 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (I SA/Gd 693/11).

Sąd uznał, ze usługa taka nie jest usługą wspomagającą usługi finansowe, które korzystają ze zwolnienia od podatku, zgodnie z treścią art. 43 ust. 13 ustawy o VAT. Usługi polegające na informowaniu osobistym, telefonicznym, listownym pożyczkobiorców o wysokości zaległej raty pożyczki oraz ilości dni opóźnienia w spłacie raty, świadczone na rzecz instytucji finansowej co prawda są wpisane w umowę pożyczki, jednak nie są z tą pożyczką nierozerwalnie związane, nawet jeśli są one świadczone w czasie trwania umowy pożyczki.

Zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi finansowej wymienionej w art. 43 ust. 1 pkt 7 i 37-41 ww. ustawy, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 13 ustawy o VAT).

Jednocześnie, jak stanowi zapis art. 43 ust. 14 zwolnienie to nie ma zastosowania do usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust.1 pkt 7 i 37-41 tegoż artykułu. Ponadto zgodnie z zapisem art. 43 ust. 15 ustawy, w odniesieniu do usług ubezpieczeniowych i finansowych (o których mowa w art. 43 ust.1 37-41 oraz w ust. 13 zwolnienie nie ma zastosowania do:

  1. czynności ściągania długów, w tym factoringu;
  2. usług doradztwa;
  3. usług w zakresie leasingu.

Powyższe regulacje stanowią implementację do krajowego porządku prawnego zapisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE.L. nr 347). Zgodnie z regulacją zawartą w art. 135 pkt 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:

  1. transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych;
  2. udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę;
  3. pośrednictwo lub wszelkie działania w zakresie gwarancji kredytowych, poręczeń i wszelkich innych zabezpieczeń i gwarancji oraz zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę;
  4. transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności;
  5. transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środki płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość numizmatyczną;
  6. transakcje, łącznie z pośrednictwem, jednakże z wyłączeniem przechowywania i zarządzania, których przedmiotem są akcje, udziały w spółkach lub związkach, obligacje i inne papiery wartościowe, z wyłączeniem dokumentów ustanawiających tytuł prawny do towarów, oraz praw lub papierów wartościowych, o których mowa w art. 15 ust. 2;
  7. zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, określonymi przez państwa członkowskie;
  8. dostawy, za cenę równą wartości nominalnej, znaczków pocztowych ważnych w obrocie pocztowym na terytorium danego państwa, znaczków skarbowych i innych podobnych znaczków;
  9. zakłady, loterie i inne gry losowe lub hazardowe, z zastrzeżeniem warunków i ograniczeń określonych przez każde państwo członkowskie;
  10. dostawy budynków lub ich części oraz związanego z nimi gruntu, inne niż dostawy, o których mowa w pkt 1);
  11. dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w pkt 2);
  12. dzierżawę i wynajem nieruchomości.

Wskazać należy, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniach wielokrotnie podkreślił, że aby usługi pomocnicze mogły zostać uznane na gruncie dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej za zwolnione usługi finansowe, muszą one stanowić:

  • odróżniającą się całość,
  • być specyficzne dla transakcji zwolnionych.

Kierując się koniecznością kumulatywnego spełnienia powyższych warunków zasadnie minister finansów w pierwszej kolejności dokonał oceny omawianych usług w kontekście ich właściwości i niezbędności, stwierdzając, iż przesłanka ta nie została spełniona, co jednocześnie przekreśla możliwość zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 13 ww. ustawy. Zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego PWN słowo "niezbędny" oznacza nieodzowny, taki bez którego nie można się obejść. Argumentując powyższe należy zauważyć, iż przedmiotowe czynności nie mogą być uznane za właściwe i niezbędne dla usług udzielania pożyczek pieniężnych.

Należy się bowiem zgodzić, że uwzględniając istotę usług udzielania pożyczek pieniężnych, nie można nadać usługom świadczonym przez skarżącą, przymiotu "niezbędności", bowiem informowanie osobiście, telefonicznie, listownie pożyczkobiorców o wysokości zaległej raty pożyczki oraz ilości dni opóźnienia w spłacie raty przez podmiot zewnętrzny nie jest obligatoryjne, a jedynie fakultatywne. Z punktu widzenia pożyczkobiorców, czynności podejmowane przez skarżącą nie są także niezbędne. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż nie została spełniona jedna z obligatoryjnych przesłanek, a zatem zwolnienie, o którym mowa w ust. 13 art. 43 ww. ustawy, nie ma zastosowania.

W ocenie Sądu okoliczności przedstawione w sprawie jednoznacznie wskazują, iż przedmiotowe czynności nie są charakterystyczne dla podstawowej usługi, polegającej na udzielaniu pożyczek pieniężnych.

Ocena, że wymienione czynności mają jedynie charakter administracyjno-techniczny i polegają na wykonywaniu działań uzupełniających w stosunku do czynności zasadniczych, jakimi są usługi udzielania pożyczek pieniężnych, jest zatem prawidłowa.

Trafnie organ podatkowy przytoczył wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-2/95 pomiędzy Sparekassernes Datacenter (SDC) a Skatteministeriet (Dania), w którym Trybunał uznał, że usługi pomocnicze dla usług finansowych mogą korzystać ze zwolnienia z VAT, tylko jeśli same w znacznym stopniu "stają się usługą finansową".

Wobec powyższego za nieuzasadniony uznać należy zarzut skarżącej, że przedmiotowe usługi były niezbędne i charakterystyczne dla usługi świadczonej przez podatnika.

powrót VAT Usługi zawiadamiania o zaległościach ratalnych nie są zwolnione z VAT

Szukaj:


Porady podatkowe

Reklama

Twoje podatki
- nasze rozwiązania!
_______________________________________________________

Reklama

_______________________________________________________