ekspertax

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
powrót Podatek od nieruchomości Budynek należący do przedsiębiorcy. Cały opodatkowany według najwyższej stawki

czwartek, 10 maja 2012 17:51

Budynek należący do przedsiębiorcy. Cały opodatkowany według najwyższej stawki

Opublikowane przez:  Zespół Ekspertax

Fakt, iż właścicielem budynku gospodarczego jest przedsiębiorca, przesądza o istnieniu związku budynku z działalnością gospodarczą. Z tego też względu np. w budynku dwukondygnacyjnym obydwie kondygnacje powinny być opodatkowane najwyższymi stawkami, mimo że tylko na parterze lub w jednym pomieszczeniu na kondygnacji prowadzona jest produkcja, a pozostała część domu stoi pusta. Tak orzekł w wyroku z dnia 28 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (I SA/Gd 60/12).

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków. W art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy określone są górne granice stawek dla:

  1. budynków mieszkalnych lub ich części,
  2. budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej,
  3. budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym,
  4. budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz
  5. budynków pozostałych lub ich części.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. ustawy, rada gminy w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości.

Powołana ustawa podatkowa nie zawiera definicji wymienionych rodzajów budynków. Wskazać także należy na art. 5 ust. 3 ww. ustawy, który stanowi, że przy określaniu wysokości stawek od budynków lub ich części, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków.

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W związku z tym opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny.

Zgodnie z §2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454) budynkiem jest obiekt budowlany będący budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. nr 88, poz. 439 ze zm.).

Ponadto § 65 ww. rozporządzenia w ust. 1 wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe, w tym, m.in. budynki mieszkalne oraz inne budynki niemieszkalne. Stosownie do ust. 2 tego przepisu przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. nr 112, poz. 1317 ze zm.), wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej.

Na organach podatkowych spoczywa obowiązek ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych jedynie w sytuacji, gdy budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 marca 2010 r., I SA/Gd 64/10).

Podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe dysponowały danymi z tej ewidencji, aktualnymi na początek roku podatkowego (art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego).

Organy podatkowe dla potrzeb wymiaru, m.in. podatku od nieruchomości prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości, zawierającą w szczególności dane dotyczące decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzji o pozwoleniu na budowę, planu zagospodarowania przestrzennego. W ewidencji tej zgodnie z § 3-6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości (Dz.U. nr 107, poz. 1138) wykazuje się dane niezbędne do wymiaru podatku od nieruchomości.

Ujawnienie budynku w ewidencji gruntów i budynków jako budynku mieszkalnego w myśl art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych może być uwzględnione przy wymiarze podatku od nieruchomości dopiero od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym doszło do wpisania budynku w ewidencji i określenia jego podstawowej funkcji jako mieszkalnej (tak wyrok NSA z 19 października 2010 r., II FSK 1024/09).

W świetle powyższego rozważania prowadzone na gruncie ustawy z dnia 17 maja 1984 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych nie są dopuszczalne w niniejszej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości zabudowanej ujawnionym w ewidencji budynkiem niemieszkalnym będącym w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Wyższe stawki opodatkowania (zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. ustawy) mogą być określone także od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Unormowanie to stanowi odstępstwo od zasady wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy dotyczącej stawek opodatkowania budynków mieszkalnych. Unormowanie to nie może być jednak wskazywane jako podstawa analogii, w sytuacji gdy część budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej jest faktycznie zajęta na cele mieszkalne.

Przedsiębiorca, który jest właścicielem budynku gospodarczego, jest zobowiązany do płacenia podatku od nieruchomości według najwyższych stawek od całego budynku.

Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. ustawy stanowi, że dla budynków lub ich części, jeżeli są one związane z działalnością gospodarczą, właściwa jest najwyższa stawka. Fakt, iż właścicielem budynku gospodarczego jest przedsiębiorca, przesądza o istnieniu związku budynku z działalnością gospodarczą.

Z tego też względu np. w budynku dwukondygnacyjnym obydwie kondygnacje powinny być opodatkowane najwyższymi stawkami, mimo że tylko na parterze lub w jednym pomieszczeniu na kondygnacji prowadzona jest produkcja, a pozostała część domu stoi pusta. W orzecznictwie podkreśla się, iż okresowe niewykorzystywanie nieruchomości nie powoduje, że nieruchomości przestają być związane z prowadzoną przez podmiot gospodarczy działalnością gospodarczą.

Należy zauważyć, iż grunty podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą także wtedy, gdy w roku podatkowym nie były wykorzystywane do wspomnianej działalności.

"Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą" - wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r., I SA/Bk 95/06, niepubl. - (por. "Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz" - L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar ABC Warszawa 2008).

powrót Podatek od nieruchomości Budynek należący do przedsiębiorcy. Cały opodatkowany według najwyższej stawki

Szukaj:


Porady podatkowe

Reklama

Twoje podatki
- nasze rozwiązania!
_______________________________________________________

Reklama

_______________________________________________________