ekspertax

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
powrót Podatki dochodowe Zasady korzystania z ulgi rehabilitacyjnej za 2012 i 2013

poniedziałek, 21 stycznia 2013 15:29

Zasady korzystania z ulgi rehabilitacyjnej za 2012 i 2013

Opublikowane przez:  Zespół Ekspertax

Minister Finansów wypowiedział się na temat zasad korzystania z ulgi rehabilitacyjnej (pismo z dnia 6 grudnia 2012 r., SPS-023-10805/12). Wyjaśnienie było konieczne z uwagi na to, że w ocenie podatników brak obowiązku dokumentowania wysokości poniesionych wydatków był tożsamy z brakiem obowiązku posiadania jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego fakt i okoliczności poniesienia danego wydatku.

Podatnik będący osobą niepełnosprawną lub podatnik, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne, ma prawo odliczyć od dochodu kwoty wydatków poniesionych w roku podatkowym na cele rehabilitacyjne oraz związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.).

Katalog wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych określony został w ust. 7a w art. 26 ww. ustawy. Za wydatki te uważa się m.in.:

  1. wydatki poniesione na opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł (art. 26 ust. 7a pkt 7 ww. ustawy),
  2. utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł (art. 26 ust. 7a pkt 8 ww. ustawy).

Jednocześnie art. 26 ust. 7c ww. ustawy stanowi, że w przypadku niektórych wydatków (o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14) nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

  1. wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika,
  2. okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego,
  3. okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Mając powyższe na uwadze, należy podkreślić, że zmiana brzmienia art. 26 ust. 7c ww. ustawy z dniem 1 stycznia 2011 r. miała wyłącznie charakter porządkowy i uwzględnia ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Tym samym w żadnym stopniu nie ogranicza prawa do korzystania z ulgi rehabilitacyjnej w porównaniu do lat wcześniejszych, a jedynie - w celu uniknięcia nieprawidłowości w stosowaniu omawianej ulgi podatkowej - doprecyzowuje warunki korzystania z odliczenia.

W obecnym stanie prawnym - tak samo jak w latach ubiegłych - osoby niewidome zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz podatnicy mający na utrzymaniu ww. osoby mogą pomniejszyć swój dochód do opodatkowania o ww. wydatki bez konieczności posiadania dokumentów stwierdzających ich wysokość (w formie rachunków, faktur), ale nadal konieczne jest wykazanie, że taki wydatek faktycznie został przez nich poniesiony (art. 26 ust. 7c ww. ustawy).

Doprecyzowanie brzmienia art. 26 ust. 7c ww. ustawy miało na celu wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych, gdyż wielu podatników mylnie wnioskowało, że brak obowiązku dokumentowania wysokości poniesionych wydatków określonych limitem odliczenia (art. 26 ust. 7a pkt 7, 8 i 14 ustawy) daje możliwość odliczenia kwoty 2.280 zł nawet w sytuacji, gdy w roku podatkowym w ogóle nie ponieśli z tego tytułu wydatków.

W ocenie podatników brak obowiązku dokumentowania wysokości poniesionych wydatków był tożsamy z brakiem obowiązku posiadania jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego fakt i okoliczności poniesienia danego wydatku.

Jeżeli chodzi o sposób dokumentowania poniesienia wydatków na opłacenie przewodnika, użycie w art. 26 ust. 7c ww. ustawy słowa "w szczególności" oznacza, że katalog dowodów poniesienia konkretnych wydatków jest katalogiem otwartym. Dlatego też osoba niepełnosprawna może przedstawić również inne dowody świadczące o poniesieniu wydatku na opłacenie przewodnika, np. umowę zawartą z przewodnikiem.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że przez opłacenie przewodnika należy rozumieć wydatki poniesione na jego wynagrodzenie. Nie można za wydatki na opłacenie przewodnika uznać wydatków na opłacenie taksówki czy biletów komunikacji miejskiej. Wydatki te należą do zupełnie innej kategorii wydatków związanych z opłatami za przejazd (transport).

W tym zakresie przepisy o uldze rehabilitacyjnej przewidują możliwość odliczenia takich wydatków, jednakże wyłącznie w sytuacji przejazdu na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne określone w art. 26 ust. 7a pkt 13 ww. ustawy oraz na odpłatny przejazd środkami transportu publicznego związany z pobytem np. na turnusie rehabilitacyjnym określone w pkt 15 w art. 26 w ust. 7a ww. ustawy.

Ponadto warto zauważyć, że zarówno osoby niepełnosprawne, jak ich opiekunowie korzystający z ulgowych przejazdów środkami komunikacji miejskiej2 i publicznego transportu zbiorowego korzystają w tym zakresie ze zwolnienia od podatku dochodowego.
Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 84 i 85 ww. ustawy wolne od podatku są:

  1. świadczenia z tytułu uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego kolejowego i autobusowego, wynikających z przepisów o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego,
  2. świadczenia z tytułu realizacji uprawnień do ulgowych lub bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej przysługujących na podstawie odrębnych przepisów.

Organy kontroli skarbowej nie chcą uznawać innych dowodów poniesienia wydatków związanych z korzystaniem z przewodnika niż podanie imienia i nazwiska osoby, która tę funkcję pełniła. Wprowadzenie takiego warunku jest konieczne i uzasadnione tym, że na gruncie przepisów ustawy PIT wynagrodzenie otrzymywane przez osoby pełniące funkcje przewodnika stanowi dla tych osób przychód podlegający opodatkowaniu. W konsekwencji dochody z tego tytułu osoba będąca przewodnikiem ma obowiązek wykazać w składanym zeznaniu podatkowym i od łącznej kwoty dochodów uzyskanych w danym roku podatkowym obliczyć należny podatek.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że ww. ustawa nie definiuje pojęcia przewodnika osoby niewidomej. Z punktu widzenia podatku dochodowego od osób fizycznych przewodnikiem osoby niewidomej może być każda osoba fizyczna. Nie jest istotny ani jej wiek, ani stopień pokrewieństwa z osobą niepełnosprawną. Nie ma zatem przeszkód do odliczenia od dochodu osoby niepełnosprawnej wydatków poniesionych na opłacenie przewodnika będącego jej krewnym. Należy jednak pamiętać, że również w takiej sytuacji wynagrodzenie otrzymane przez krewnego w związku z pełnieniem funkcji przewodnika stanowi dla niego przychód podlegający opodatkowaniu i to niezależnie od tego, czy ma ono charakter pieniężny, czy niepieniężny (np. rzeczowy).

Odnosząc się do propozycji uszczelnienia przepisów ustawy podatkowej, aby osoby niewidome mogły korzystać zarówno z ulgi na przewodnika, jak i ze względu na posiadanie psa asystującego, pragnę zapewnić, że obowiązujące przepisy nie wprowadzają takiego ograniczenia. Na gruncie ww. ustawy są to dwa niezależne tytuły do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej, które się wzajemnie nie wykluczają. Dlatego też osoba korzystająca z odliczenia z tytułu wydatków na opłacenie przewodnika może równocześnie korzystać z odliczenia przysługującego w związku z utrzymaniem psa asystującego, jeżeli spełnia wskazane w ww. ustawie warunki.

Z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawodawca zdecydował o zastąpieniu kwoty limitu odliczenia ustalanej w wysokości stanowiącej trzykrotność najniższego wynagrodzenia za pracę ogłaszanego na podstawie odrębnych przepisów za grudzień roku poprzedzającego rok podatkowy stałą kwotą w wysokości 2.280 zł. W konsekwencji zdecydowano, że o ewentualnym podwyższeniu tego limitu będzie decydował każdorazowo ustawodawca.

Rozważając obecnie możliwość zmiany tego limitu, należy mieć na uwadze, że jego podwyższenie niewątpliwie spowodowałoby ubytek dochodów budżetu państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, co z kolei stałoby w sprzeczności z art. 112c ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 157, poz. 1240 z późn. zm.).

powrót Podatki dochodowe Zasady korzystania z ulgi rehabilitacyjnej za 2012 i 2013

Szukaj:


Porady podatkowe

Reklama

Twoje podatki
- nasze rozwiązania!
_______________________________________________________

Reklama

_______________________________________________________