ekspertax

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
powrót Akcyza Opodatkowanie sprzedaży energii elektrycznej

środa, 24 listopada 2010 13:05

Opodatkowanie sprzedaży energii elektrycznej

Opublikowane przez:  Zespół Ekspertax

W wyroku z dnia 27 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (III SA/Wa 2254/09) uznał, że sprzedaż energii elektrycznej będzie podlegała opodatkowaniu akcyzą wówczas, kiedy będzie dokonywana na rzecz nabywcy końcowego.

Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę nie podzielił poglądów wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 28 stycznia 2010 r. (I SA/Rz 927/09) w którym wskazano, że nabywcą finalnym jest podmiot, który nie będzie zajmował się dalszym obrotem energią elektryczną lecz ją finalnie zużyje.

 

Powyższy pogląd nie uwzględnia treści art. 11 ustawy o podatku akcyzowym, w którym ustawodawca wprowadził rozróżnienie pomiędzy wydaniem energii elektrycznej nabywcy końcowemu (art. 11 pkt 2 ustawy) a zużyciem energii elektrycznej w przypadkach o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4, i 6 ustawy (art. 11 pkt 3 ustawy).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy, opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający jedną z koncesji o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy, a więc przez podmiot posiadający koncesję na przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną.

Oznacza to, że w przypadku sprzedaży energii podmiotowi posiadającemu jedną z powyższych koncesji, opodatkowaniu podlega nie sprzedaż a zużycie energii. W takim przypadku za podatnika uznać należy zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, podmiot u którego zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu, czyli podmiot posiadający koncesję na przesyłaniem obrót lub dystrybucję energii i dokonujący jej zużycia na własne potrzeby.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że pogląd wyrażony w wyroku z 28 stycznia 2010 roku nie uwzględnia treści art. 11 pkt 3 ww. ustawy w związku z art. 13 ust. 1 ww. ustawy, w których wymienione zostały stany faktyczne polegające na zużyciu na własne potrzeby energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję na przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną.

Oznacza to, że wbrew stanowisku wyrażonemu w powyższym wyroku, ustawodawca rozróżnił sprzedaż energii na rzecz nabywcy końcowego, nie dokonującego dalszej odsprzedaży od zużycia energii elektrycznej na własne potrzeby przez podmiot posiadający jedną z trzech koncesji wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Wyraźne pominięcie przez racjonalnego ustawodawcę w art. 9 ust. 1 pkt 2 wyrażenia "wytwarzanie" skutkujące nie objęciem dyspozycją art. 11 pkt 3 ustawy zużycia energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej nie może być uzupełniane w drodze analogii przez wykładnię dokonywaną czy to przez Ministra Finansów czy to przez Sądy z przyczyn wskazanych powyżej w punktach 9 -11.

Sąd nie podziela również poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z (I SA/Bd 881/09) w którym wskazano, że nabywcą finalnym jest podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią w rozumieniu przepisów ustawy prawo energetyczne, z wyłączeniem spółki prowadzącej giełdę towarową w rozumieniu ustawy o giełdach towarowych, nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 5 ust. 3a ustawy o giełdach towarowych.

Uzasadniając powyższy pogląd Sąd wskazał, że wykładnia literalna przepisu byłaby sprzeczna z regulacjami, które Polska musi akceptować z tytułu członkowstwa w Unii Europejskiej.

W tym miejscu Sąd uznaje za zasadne przywołanie i podzielenie stanowiska wyrażonego w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2008 r. (I FSK 743/07) roku oraz 23 marca 2009 r. (I FPS 6/08), odnoszących się do kwestii wadliwej implementacji art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy w ramach art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym brak jest podstaw do dokonywania wykładni tych przepisów w sposób, który odpowiadałby treści art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego stanowiska, wskazał, że stosując prawo krajowe, sąd krajowy jest zobowiązany dokonywać wykładni tego prawa, tak dalece jak to możliwe, w świetle brzmienia i celu dyrektywy, aby osiągnąć cel dyrektywy, a w ten sposób wypełnić trzeci ustęp art. 249 Traktatu o WE.

Jeżeli norma prawa krajowego odbiega od treści normy dyrektywy w sposób, który zdaniem jednostki godzi w jej interesy, a nieimplementowany lub niewłaściwie implementowany przepis dyrektywy, jeżeli chodzi o jego treść, jest bezwarunkowy i dostatecznie precyzyjny, obywatel może się powoływać na jego postanowienia przeciwko jakiemukolwiek przepisowi prawa krajowego, który jest sprzeczny z dyrektywą, lub w takim zakresie, w jakim przepisy dyrektywy określają, jakich praw jednostki mogą dochodzić od państwa (por. wyrok ETS z 19 stycznia 1982 r. w sprawie C-8/81 Ursula Becker przeciwko Finanzamt Munster-Innenstadt).

W takiej sytuacji Sąd krajowy ma obowiązek, w interesie obywatela, zastosować normę dyrektywy z pominięciem wadliwego unormowania krajowego. W sytuacji takiej mamy zatem do czynienia z wykładnią prowspólnotową podejmowaną przez sąd w obronie obywatela, który pragnie skorzystać z korzystnego dla niego bezwarunkowego i dostatecznie precyzyjnego unormowania unijnego, nieprzyjętego przez jego państwo lub wadliwie implementowanego do porządku prawnego tego państwa.

powrót Akcyza Opodatkowanie sprzedaży energii elektrycznej

Szukaj:


Porady podatkowe

Reklama

Twoje podatki
- nasze rozwiązania!
_______________________________________________________

Reklama

_______________________________________________________