ekspertax

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
powrót Podatki VAT Sporadyczność transakcji niewliczanych do ustalenia proporcji

środa, 23 lutego 2011 16:12

Sporadyczność transakcji niewliczanych do ustalenia proporcji

Opublikowane przez:  Zespół Ekspertax

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. wskazał, jak należy interpretować czynności sporadyczne przy ustalania obrotu do wyliczenia proporcji. Sprawdź, czy udzielenie kilkunastu pożyczek może mieć charakter sporadyczny.

W przedmiotowej sprawie spór dotyczył wykładni art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, a ściślej rzecz biorąc kwestii w zakresie kwalifikacji czynności udzielenia przez podatnika - stronę skarżącą kilkunastu pożyczek jako "czynności sporadycznych" w rozumieniu tego przepisu oraz art. 174 ust. 2 lit.b Dyrektywy 112 oraz w konsekwencji niewliczania odsetek od udzielonych pożyczek do współczynnika sprzedaży o którym mowa w art. 90 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy o VAT.

Do obrotu dla ustalenia proporcji nie wlicza się obrotu uzyskanego z transakcji dotyczących nieruchomości lub niektórych usług, w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie

Jedną z kategorii takich usług są usługi udzielania pożyczek, świadczone poza systemem bankowym (PKWiU 65.22.10-00.90). Proporcję ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

 

Do obrotu dla ustalenia proporcji nie wlicza się obrotu uzyskanego z transakcji dotyczących nieruchomości lub niektórych usług, w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie

Jedną z kategorii takich usług są usługi udzielania pożyczek, świadczone poza systemem bankowym (PKWiU 65.22.10-00.90). Proporcję ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

 

W pierwszej kolejności zdaniem Sądy należało dokonać wykładni pojęcia "czynności dokonywanych sporadycznie" sięgając w tym zakresie do uregulowań zawartych w przepisach prawa wspólnotowego jak i ukształtowanego orzecznictwa ETS.

Sąd wskazał, że strona skarżąca słusznie uznała, że przy jego wykładni i z uwagi na brak zdefiniowania zarówno w przepisach prawa krajowego, jak i prawa wspólnotowego należy zwrócić w szczególności uwagę na wynikające z niego wnioski.

Słuszność powołania się w tym zakresie na dorobek orzecznictwa ETS podkreślił także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2009 r. (I FSK 903/08).

Skład orzekający podkreślił, że stosując prawo krajowe organy podatkowe, jak i sąd są zobowiązane dokonywać wykładni tego prawa tak dalece, jak to możliwe, w świetle brzmienia i celu dyrektywy, aby osiągnąć cel dyrektywy, a w ten sposób wypełnić trzeci ustęp art. 249 Traktatu o WE.

Stosowanie proeuropejskiej wykładni prawa nie ma jednak charakteru bezwzględnie obowiązującego i w praktyce musi napotykać na niezbędne ograniczenia. Proeuropejska wykładnia prawa powinna mieć miejsce wyłącznie gdy wykładnia językowa nie prowadzi do odpowiedzi w przedmiocie treści przepisów polskiego prawa. W szczególności znajdzie zastosowanie gdy przepisy prawa UE powodują niejasności interpretacyjne, tak jak to było w przedmiotowej sprawie. Dlatego przedstawione w tym zakresie stanowisko organu podatkowego uznano za nieprawidłowe.

Przepis bowiem art. 90 ust. 6 ustawy VAT stanowi implementację art. 19 VI Dyrektywy (obecnie art. 174 Dyrektywy 112). Zgodnie z treścią Dyrektywy 112 przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami finansowymi.

Z uwagi na to, że pojęcie "pomocniczych transakcji" nie było zdefiniowane ani VI Dyrektywie ani Dyrektywie 112, po raz pierwszy problem ten był analizowany przez ETS w sprawie C-306/94 Regie Dauphinoise-Cabinet A. Forest SARL. Trybunał orzekł, że inwestycje finansowe nie miały, jak argumentował podatnik, incydentalnego (pomocniczego) charakteru, przychody z tego tytułu były bowiem "bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem zasadniczej działalności firmy. Otrzymane zatem odsetki powinny zostać włączone do mianownika ułamka użytego do kalkulacji kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu.

Na podstawie tego orzeczenia można zatem sformułować negatywną definicję transakcji pomocniczych. Pozytywna zaś definicja została przedstawiona w orzeczeniu w sprawie C-77/01 (EDM). Stwierdzono bowiem, że w kontekście art. 19 VI Dyrektywy sformułowanie "pomocniczy" musi dotyczyć transakcji, które nie należą do zasadniczej działalności podatnika, chociaż są ściśle z nią związane, i których skala nie może być większa niż skala zasadniczej działalności.

W konsekwencji uznano, że jeżeli obroty z tytułu transakcji finansowych są wyższe niż z tytułu podstawowej działalności podatnika nie mogą one zostać uznane za transakcje pomocnicze.

Istotna jest zatem relacja pomiędzy zasadniczą działalnością podatnika a przedmiotowymi transakcjami lub usługami finansowymi. Tylko wówczas, gdy dane transakcje stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności podlegającej opodatkowaniu, nie stanowią incydentalnych transakcji finansowych.

Trybunał wskazał również na elementy, które powinny być decydujące przy rozstrzyganiu, czy mamy do czynienia z transakcja pomocniczą. Jeżeli do przeprowadzenia transakcji finansowych zaangażowanie składników majątku (aktywów) lub usług opodatkowanych podatkiem VAT jest niewielkie, transakcje te należy uznać za transakcje o charakterze ubocznym w rozumieniu art. 19 (2) zdanie drugie VI Dyrektywy. (por. Komentarz pod red. Krzysztofa Sachsa, Romana Namysłowskiego "Dyrektywa VAT". str. 774-791; A. Bącal, D. Dominik, M. Miliz, M. Bącal, Orzecznictwo ETS a polska ustawa o VAT, Unimex 2009, str.476).

Biorąc zatem powyższe pod uwagę "sporadyczność" nie odnosi się do częstotliwości takich czynności, lecz raczej stopnia wykorzystania zasobów podatnika.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznania niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że w przedstawionym stanie faktycznym udzielenie przez spółkę kilkunastu pożyczek w latach 2005 i 2006 w porównaniu z zasadniczą jej działalnością miało charakter sporadyczny (pomocniczy), nie stanowiło ono bowiem koniecznego, stałego rozszerzenia jej działalności oraz niewykorzystującego niemal w ogóle aktywów od których odliczono VAT naliczony.

Pożyczki te stanowiły jedynie ograniczony w czasie sposób lokaty kapitału. Tak więc wypełniały dyspozycję art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, a zatem odsetki od udzielonych przez spółkę pożyczek nie powinny być wliczone do ustalenia proporcji o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o VAT.

Jeżeli masz pytania na ten temat, napisz do mnie: kontakt@ekspertax.pl

powrót Podatki VAT Sporadyczność transakcji niewliczanych do ustalenia proporcji

Szukaj:


Porady podatkowe

Reklama

Twoje podatki
- nasze rozwiązania!
_______________________________________________________

Reklama

_______________________________________________________